Wat ik zelf nodig had in herstel, maar nergens kon vinden

Na een terugval in 2020 had ik vooral één behoefte: weg uit mijn eigen omgeving in Amsterdam. Niet omdat de stad slecht was, maar omdat het voor míj geen veilige plek meer voelde. Te veel herinneringen, te veel patronen, te veel triggers op elke straathoek. Ik was toen al twee keer in een kliniek geweest en was vanaf 2016 actief bezig met mijn herstel. Met ups en downs. De twee klinische opnames hadden me veel inzicht gegeven. Ik wist inmiddels hoe mijn patronen werkten, wat mijn valkuilen waren en waar mijn grenzen lagen. Wat ik op dat moment nodig had, was geen nieuwe therapie of behandelprogramma. Ik had behoefte aan rust. Aan ruimte. Aan natuur. Even helemaal op mezelf zijn, zonder druk, zonder verwachtingen.

Ik ben toen letterlijk het bos in gegaan. Wandelen, zitten, nadenken. Geen groot plan, geen schema. Gewoon bewegen, eten, slapen, en weer opnieuw. Daar, in de stilte, kwamen de inzichten vanzelf. Ik begon weer te sporten, gezonder te eten, en langzaam kwam er weer structuur in mijn dagen. Op eigen kracht. In die periode groeide ook het besef dat Amsterdam voor mij geen goede plek meer was om opnieuw te beginnen. Ons bedrijf was al verkocht, veel vrienden waren verhuisd, en er voelde eigenlijk niets meer wat me daar echt vasthield. De stap naar Spanje voelde daarom niet als een vlucht, maar als een afsluiting van een hoofdstuk. Een bewuste keuze voor een nieuw begin.

Toen ik uiteindelijk in Spanje terechtkwam en Villa Torrent had gekocht, begon er een nieuwe fase. Ik heb het huis helemaal naar mijn eigen smaak ingericht, stap voor stap, precies zoals ik het zelf prettig vond. Rustige kleuren, open ruimtes, plekken om buiten te zitten, te bewegen, te koken, te praten of juist even alleen te zijn.

Langzaam kwam mijn leven weer op de rit. Structuur, gezondheid, simpele routines. Geen extreme dingen, maar juist de basis: goed eten, beweging, natuur, en een rustige omgeving.

Op een gegeven moment kwam het besef bijna vanzelf: dit is eigenlijk precies de plek die ik zelf had gezocht na mijn terugval. Een rustige, veilige omgeving.Geen kliniek. Geen therapie-programma.Maar een plek waar je kunt landen, tot jezelf kunt komen, en weer wat structuur kunt opbouwen. Dat was een beetje het eureka-moment. Waarom zou ik deze plek niet openstellen voor mensen die in een vergelijkbare fase zitten? Mensen die al in herstel zijn, maar even afstand nodig hebben van hun dagelijkse omgeving. Even uit de drukte, de triggers en de patronen.

Ik had inmiddels ook ervaring met het organiseren van retraites en het koken voor groepen. Dat voelde altijd al goed: mensen samenbrengen, zorgen voor een fijne sfeer, goed eten, en een plek waar mensen zich welkom voelen. Dat alles kwam hier samen. Villa Torrent is voor mij geen concept dat op papier is bedacht. Het is een plek die organisch is ontstaan vanuit mijn eigen herstel en levenskeuzes. Alles wat hier is, is ook iets waar ik zelf waarde aan hecht: rust, natuur, simpele structuur, beweging, goed eten en eerlijke gesprekken. Het voelt voor mij als een soort win-win.Ik leef hier een leven dat goed bij me past, dicht bij de natuur, met een rustig ritme. En tegelijkertijd kan ik deze plek delen met mensen die in een vergelijkbare fase zitten en ook behoefte hebben aan ruimte, rust en structuur.

Een onverwacht, maar belangrijk onderdeel van mijn eigen herstel waren ook de honden. Vooral Guus heeft daarin een grote rol gespeeld. In periodes dat mijn hoofd alle kanten op ging, was hij er gewoon. Geen oordeel, geen vragen, alleen aanwezigheid. Hij moest naar buiten, wilde wandelen, wilde spelen. En juist dat gaf structuur en beweging op dagen dat ik daar zelf minder zin in had.

Hier op Villa Torrent lopen nog twee andere honden rond, die allebei dol zijn op wandelen en hiken in de natuur rondom het huis. Voor veel gasten is dat een fijne, zachte manier om in beweging te komen. Geen verplicht sportprogramma, maar gewoon samen naar buiten, de heuvels in, frisse lucht, zon op je gezicht en een hond die blij naast je loopt. Het zijn vaak juist die simpele dingen — een wandeling, een hond die tegen je aan komt liggen, samen buiten zitten — die helpen om weer een beetje te landen in jezelf. Niet om iemand te “fixen”.Niet als therapie of kliniek.Maar gewoon als een veilige plek om even te landen.

Als je voelt dat zo’n omgeving jou zou kunnen helpen in je herstel, dan ben je hier van harte welkom. Je kunt me altijd een bericht sturen om te kijken of het bij je past. Er zit geen druk op, en we kijken samen wat goed voelt. Klik hier om contact op te nemen of stuur gewoon een appje.